Po prostu żyj

Nie spaceruj klimatycznymi uliczkami, bo jeszcze ktoś Cię napadnie.

Nie jedz za dużo truskawek, bo będzie bolał Cię brzuch. Nie śmiej się zbyt dużo, bo jeszcze zrobią Ci się zmarszczki w kącikach warg. Nie kupuj książek, bo za chwilę i tak odłożysz je na półkę. Odpuść sobie lot do Paryża, bo samolot może się rozbić, a na lotnisku mogą Cię zaatakować islamiści czy inny czort. Nie maluj się, bo wieczorem i tak wszystko zmyjesz. Nie wyjeżdżaj w góry, bo wydasz wszystkie pieniądze. Nie zamawiaj ulubionego steka w restauracji, zobacz, rosół z kluseczkami jest znacznie tańszy. Nie kupuj czerwonej sukienki, bo będziesz się rzucać w oczy, najlepiej załóż tę starą. I absolutnie, pod żadnym pozorem nie rozmawiaj z nieznajomymi, bo jeszcze kogoś poznasz.

A może to jest ten moment, ten dzień, kiedy odwrócisz wszystko do góry nogami?

Odkrywaj zaczarowane uliczki między kamienicami, podnoś głowę do góry, daj się oczarować. W Krakowie jest niepozorna ulica, która odkrywa swój urok przed tymi, którzy zerkną ponad linię wzorku – może zobaczysz głowę anioła w różowej muszce? Jedz truskawki, bo poprawiają humor i robią dobrze. Śmiej się do rozpuku, bo zmarszczki w kącikach warg są zabójcze i dają plus dziesięć do ogólnego wizerunku. Kupuj książki i czytaj, bo do słów warto wracać, dobrze w nich przebywać, cudownie mieć je pod ręką. Leć do Paryża, a potem do Rzymu i Nowego Jorku – odkrywaj piękno świata. Maluj usta na soczystą czerwień, żeby wyróżniać się z tłumu. Wydawaj pieniądze na podróże, pakuj plecak, wsiadaj w pociąg i po prostu bądź. Smakuj świat, jedz polędwicę Wellington i rozpieszczaj swoje kubki smakowe, bo jedzenie jest jedną z największych życiowych przyjemności. Zakładaj zwiewne sukienki na zakupy, bo kiedy czujesz się piękna, świat się do Ciebie uśmiecha. I rozmawiaj z ludźmi.

Absolutnie, zawsze rozmawiaj z ludźmi.

Pozbądź się strachu. Uwolnij się ze stereotypowego myślenia. Nie bój się opinii, gwiżdż na nieuzasadnioną krytykę. Odważ się żyć swoim życiem i robić to, co ukryło się na dnie Twojej duszy. Nigdy nie tłamś w sobie pasji, marzeń i wielkich myśli, bo jeśli zostawisz je samopas na zbyt długo, zapomnisz, że gdzieś są…

Więc weź to wszystko i zacznij od nowa – nawet, jeśli przyjdzie Ci próbować setki, tysiące razy. Każdy dzień jest dobry, by zmienić coś na lepsze. Każdego dnia rób coś dobrego – dla siebie i innych. Bądź. Rozmawiaj. Smakuj. Po prostu żyj.

***

Na dobre życie warto dobrze się najeść, na ten przykład rozkosznym bucatini z malinowymi, czosnkowymi pomidorami ze śmietanowym wykończeniem, fioletową i zieloną bazylią oraz białą kiełbasą. To jeden z moich ulubionych makaronów – pyszny, delikatny, aksamitny sos wybornie łączy się z makaronem, wpadając nawet do charakterystycznej dla buctaini dziurki. Do tego wyrazista fioletowa bazylia, soczysta kiełbasa i smakujące latem pomidory – nie można wyobrazić sobie lepszej propozycji na czerwcowe popołudnie!

Zarezerwujcie sobie pół godziny. Zamknijcie się w kuchni, nastawcie ulubioną płytę, wyłączcie telefon i ubierzcie coś fajnego – ja kocham gotować w luźnych dżinsach i białej koszuli, którą nosiłam trzy rozmiary temu, teraz jest idealna na co dzień. I tak przygotowani nastawcie wodę na makaron, dodajcie do niej szczyptę soli. Na patelni rozgrzejcie odrobinę oliwy z masłem, podsmażcie czerwoną cebulkę poszatkowaną w kosteczkę, a po chwili dodajcie  dwa ząbki czosnku pokrojone w drobniutkie plasterki. Następnie dodajcie pół kilograma pokrojonych w kostkę dobrych pomidorów malinowych (dodałam parę żółtych pomidorków truskawkowych) i sporo bazylii (dwie łodygi). Posólcie, popierzcie i pozwólcie rozpaść się pomidorom. Na drugiej patelni podsmażcie białą kiełbasę – kupuję surową i wyjmuję ją z flaka, a następnie podsmażam. Na koniec do pomidorów dodaję 200 g śmietankowego serka (polecam Piątnicę), do wybornego sosu dodaję świeżo mieloną sól i pieprz, przekładam kiełbasę, odcedzam makaron i łączę wszystko w dużym rondlu.

I jem. Siadam na drewnianej podłodze po turecku, patrzę na nowy nabytek – talerz z targu staroci, który podobno przetrwał drugą wojnę światową w Anglii i po prostu… żyję.

M.

___

lista składników: 200 g bucatini z Barilli, 500 g pomidorów malinowych, ew. parę żółtych pomidorków truskawkowych, 2 ząbki czosnku, mała czerwona cebula, 150 g serka śmietankowego z Piątnicy, 2 łodygi świeżej fioletowej bazylii, sól, pieprz, 400 g surowej białej kiełbasy

(Visited 153 times, 1 visits today)

13 myśli na temat “Po prostu żyj”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Jak zostałam babą...

Kiedy byłam mała, wujek mówił do mnie „madlajn”, a ja powtarzałam z oślim uporem, że nigdy nie będę gotować, bo to dobre dla bab. Teraz jestem już dorosła i choć w myślach lubię nazywać się po wujkowemu, stałam się babą swojego dzieciństwa – nie wyobrażam sobie siebie bez smaków. [...]